Esthetiek, identiteit en vervreemding
Een belangrijk uitgangspunt voor ons werk is de portretfotografie.
Het maken van een portretfoto is het vastleggen van iemands uiterlijk in de tijd, een momentopname. Meestal vanuit één hoek ofwel oogpunt.
In de huidige dagen van sociale media is de portretfoto in de vorm van een selfie van groot belang. Men wil er zo voordelig mogelijk opstaan en zo dicht mogelijk in de buurt komen van zijn of haar ideaalbeeld.
Deze hang naar perfectie staat steeds vaker op gespannen voet met de realiteit.
Profielfoto’s op datingsites zijn niet altijd waarheidsgetrouw, Snapchat heeft filters om symmetrie in het gezicht te bevorderen, op Instagram lijkt iedereen gelukkig in het perfecte leven.
Het zijn deze aspecten die wij onderzoeken in ons werk.

De esthetische principes zoals symmetrie van het gelaat en lichaam onderzoeken wij door te kijken wat wij kunnen weghalen en kunnen toevoegen. Een klassieke opvatting over schoonheid is dat je er niets meer aan toe kunt voegen of afhalen zonder dat het slechter wordt. Als perfecte symmetrie van een gezicht ultieme schoonheid verbeeldt, dan is wellicht de helft van het gezicht genoeg. Voor Plato is de werkelijkheid die wij waarnemen slechts vluchtig, onderhevig aan slijtage en ouderdom. Een momentopname als een foto, kan deze vluchtigheid vasthouden, maar is slechts een onvolmaakte afspiegeling van het idee van de perfectie en schoonheid.
Door digitale manipulatie willen wij de momentopname van de werkelijkheid veranderen in een tijdloos esthetisch beeld. Niet alleen door een gelaat aan te passen, maar ook door een nieuwe werkelijkheid te creëren. Tijd en ruimte proberen wij te vangen door deze drastisch te veranderen. Soms letterlijk door de geportretteerden als astronauten naar een andere wereld te verplaatsen.
Soms door verschillende momenten en posities van het portretteren te laten versmelten in een enkel beeld. Hierbij zoeken wij de grenzen op van de esthetiek, de identiteit en de vervreemding, waarbij wij altijd streven naar een tijdloos en universeel beeld.
Echo’s uit het collectieve beeldgeheugen worden hierbij niet geschuwd. Het refereren aan iconische beelden ontkent de tijd.
Portretfotografie wordt zo bij ons een tijdloos en dynamisch gegeven. Reële personen worden fictief in een nieuwe werkelijkheid.
Een werkelijkheid waar esthetiek de basis vormt voor al het zichtbare.

van de Camp & Heesterbeek
http://www.vandecamp-heesterbeek.nl/art.html